Jakiego kota kupić?
Jakiego kota kupić?
Obiegowa opinia głosi, że koty to piękne i tajemnicze zwierzęta, które lubią chodzić własnymi drogami i niechętnie podporządkowują się człowiekowi. Można próbować je obłaskawić, wpływać metodą łagodnej perswazji, ale generalnie to one decydują o tym, co robią, a nie ich właściciele.
Czy rzeczywiście tak jest, że „z kotami nigdy nic nie wiadomo?” I tak, i nie. Oczywiście, każdy kot jest inny, ale mimo to można zauważyć pewne prawidłowości w zachowaniu, bo tak naprawdę bardzo wiele zależy od rasy. W przypadku adopcji kotów nierasowych, nazywanych także „domowymi” albo „dachowcami”, musimy się liczyć z różnymi scenariuszami. W końcu ich wygląd i temperament są wynikiem mieszania się genów przedstawicieli rozmaitych ras i ich cech czy skłonności.
O ile przygarniając czworonoga ze schroniska, nie mamy wielkiego wpływu na to, co nas z jego strony spotka, o tyle decydując się na kupno zwierzęcia, możemy – przynajmniej częściowo – przewidzieć rozwój wypadków i wybrać taką rasę, której przedstawiciele będą najbardziej odpowiadać naszym oczekiwaniom i uwarunkowaniom.
Rasa kota a temperament
Pierwsze ważne pytanie, na które powinniśmy sobie odpowiedzieć, zanim zdecydujemy się na zakup kota, to kwestia ilości czasu, jaką jesteśmy w stanie zwierzęciu poświęcić, czyli to, ile my możemy mu dać. Osoby, które żyją w ciągłym biegu i z kotem mogą pobyć dopiero wieczorem, zachęcamy do wystrzegania się ras orientalnych (devon, cornish rex). Te zwierzęta źle znoszą samotność. Są ruchliwe, pełne życia i energii do zabawy, a niedobór ludzkiego towarzystwa może spowodować, że zaczną się zachowywać w sposób trudny do przewidzenia.
Przeciwieństwem devonów i cornish rexów są pełne dostojeństwa i nonszalancji persy. Mogą z powodzeniem większość dnia spędzić na kanapie, choć najszczęśliwsze są z pewnością mogąc wylegiwać się przy boku swojego pana. Persy to rasa spokojna i mało ruchliwa, ale nie mniej niż wspomniane już koty orientalne pochłaniająca uwagę właściciela – ze względu na dosyć złożone zasady pielęgnacji, której te zwierzęta wymagają. Specjalnego czyszczenia wymagają ich nosy i kąciki oczu, a także – ponad wszystko – sierć.
Persy, tak jak większość kotów długowłosych (maine coon, ragdoll), trzeba czesać codziennie przez co najmniej 10-15 minut. To właśnie w odpowiednim szczotkowaniu sierści tkwi sekret pięknego lśniącego futerka.
Aby robić to jak należy, warto zaopatrzyć się w dobrą, dwustronną szczotkę. Dobra szczotka z jednej strony powinna mieć włosie naturalne, z drugiej zaś - szeroko rozstawione metalowe grzebienie, nieco zaokrąglone na końcach. Przy szczotkowaniu szczególną uwagę powinniśmy zwrócić na ogon i okolice krzyża, gdyż tam zbiera się najwięcej martwego włosa. Do czesania pyszczka najlepsza będzie miękka szczoteczka do zębów.
Koty a dzieci
Jeżeli mamy małe dzieci lub planujemy wkrótce je mieć, przemyślany wybór rasy może okazać się szczególnie istotny. W każdym przypadku rozsądni rodzice powinni starać się skutecznie wytłumaczyć dziecku, że kot nie jest zabawką, tylko żywym stworzeniem, które ma swoje potrzeby i preferencje. Niemniej, można się spodziewać, że zdystansowany kot brytyjski będzie gorzej znosił niemowlęcy płacz czy radosne okrzyki wznoszone podczas dziecięcych zabaw, niż na przykład „odporny na wstrząsy” i rozmiłowany w mocnych doznaniach nowerski kot leśny albo maine coon.
Ważnym wątkiem są także odruchy terytorialne, które niektóre rasy wykazują. Wówczas istnieje ryzyko zaistnienia agresywnych zachowań ze strony kota, które będą niczym innym, jak tylko przejawem zazdrości o dziecko, które kot będzie postrzegał jako rywala.
Reasumując, rasy z największym potencjałem pokojowej koegzystencji z dzieckiem, to wspomniany już main coon (nazywany też kotem rodzinnym, kocim odpowiednikiem labradora!), a także pełen stoicyzmu kot birmański czy przyjacielski i prostoduszny kot burmski.
Jaki kot dla pedantów?
Osoby, które mają słabość do dekoracyjnych drobiazdów i generalnie przywiązują wagę do porządku i wyglądu mieszkania, powinny dwa razy się zastanowić zanim zdecydują się sprawić sobie kota. Niezależnie od rasy, którą wybierzemy, trzeba liczyć się z częstszym sprzątaniem. Ślady pazurków na meblach i łapek na blatach, sierść na obiciach i ubraniach – na to wszystko musimy być przygotowani.
Jeśli takie konsekwencje życia ze zwierzęciem pod jednym dachem wydają nam się nie do zniesienia, nie powinniśmy się na nie decydować. Jeżeli jednak mimo obaw chcemy spróbować, poszukajmy raczej rasy krótkowłosej (nawet jeżeli persy lub inne koty długowłose wydają nam się bardziej atrakcyjne) i mniej żywiołowej (np. nieśmiały i preferujący spokój kot rosyjski niebieski).
Sterylizacja i kastracja kota
Kolejny ważny temat, który pojawia się w przypadku wszystkich kotów – zarówno rasowych, jak i mieszańców – to sterylizacja i kastracja. Zdania na ten temat są podzielone, ale obecnie dominuje opinia, że w przypadku kotów udomowionych tego rodzaju zabiegi są konieczne z punktu widzenia prawidłowego rozwoju zwierzęcia (kot, który nie może spotykać innych kotów i się rozmnażać, zamknięty w mieszkaniu będzie się męczył bez sterylizacji). Kastracji kociąt płci męskiej dokonuje się zwykle ok. 5 miesiąca życia zwierzęcia. Sterylizacji – po pierwszej rui.
Decydując się na zakup kota, pamiętajmy, że przy wyborze warto kierować się nie tylko sercem, ale i rozumem. Im większą wiedzę na temat danej rasy uda nam się zdobyć, tym mniej niespodzianek czeka nas w przyszłości.